กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 191 แล้วฉันยังเหลืออะไรอีกล่ะ
ในบ้านขนาดไม่ใหญ่นักหลังนี้ ผู้หญิงสองคน คนหนึ่งกำลังร้องไห้ อีกคนกำลังก่นด่า โจวเจี้ยนกั๋วรู้สึกหงุดหงิดกลัดกลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง เวลานี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปสนใจสถานการณ์อันวุ่นวายนี้เลยแม้แต่น้อย จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปนอกประตู
เฉินเสี่ยวหลานเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงว่า “เจี้ยนกั๋ว แกจะไปไหน หรือว่าให้แม่มัดนังนี่ไว้ แล้วค่อยออกไปเดินเล่นคลายเครียดข้างนอกเป็นเพื่อนแกดีไหม”
โจวเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “แม่ ไม่ต้องหรอกครับ ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว แม่ทำมื้อกลางวันเถอะ เดี๋ยวผมไปจัดการหน้าต่างให้เรียบร้อย”
เฉินเสี่ยวหลานเปิดแม่กุญแจ รอจนโจวเจี้ยนกั๋วเดินออกไปข้างนอก เธอก็ลงกลอนประตูจากข้างในอีกครั้ง
โจวเจี้ยนกั๋วสวมถุงมือ เข็นรถเข็นมาอยู่ใต้หน้าต่าง แล้วเริ่มตอกแผ่นไม้ปิดทีละแผ่น