ตอนที่ 140 ไม่ใช่เซอร์ไพรส์แต่เป็นตกใจ

ตอนที่ 140 ไม่ใช่เซอร์ไพรส์แต่เป็นตกใจ

โจวเจี้ยนกั๋วกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวดพลางร้องไห้โฮอยู่ในรถ

คนขับรถไม่กล้าเอ่ยถามและไม่สามารถเข้าไปปลอบใจเขาได้ ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาขับรถต่อไป

ไม่ เขาไม่ได้ไม่มีอะไรเหลือเลย เขายังมีหวงย่าหนี ชีวิตอันเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาคนนั้น เธอจะต้องปลอบโยนเขา และช่วยเติมพลังใจให้เขาได้อย่างแน่นอน

ไม่มีอะไรเหลือเลยแล้วจะทำไมล่ะ เดิมทีเขาก็เริ่มต้นมาจากไม่มีอะไรเหลือเลยไม่ใช่หรือ ต้นไม้แห้งเฉายังผลิบานได้ในฤดูใบไม้ผลิ นับประสาอะไรกับที่เขาเป็นเพียงต้นไม้ชราซึ่งยังไม่ผุพัง ฤดูหนาวย่อมต้องผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิย่อมต้องมาถึง ทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ เพราะเขายังมีหวงย่าหนี