ตอนที่ 112 รู้สึกจนปัญญาเป็นครั้งแรก

ตอนที่ 112 รู้สึกจนปัญญาเป็นครั้งแรก

โจวจื่อหานน้ำตาคลอเบ้าเอ่ยย้อนถามหลินจิ้งอี๋ว่า “แม่ทนรับไหวจริงหรือ แล้วสิ่งที่ผมเห็นทั้งหมดนั่นไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง ถ้าวันนั้นผมกลับมาช้าไปสิบนาทีหรือไม่ได้กลับไปเอาของ แล้วยายก็มาไม่ทันอีกล่ะก็ นึกไม่ออกจริง ๆ เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมรู้ว่าตอนนี้แม่เป็นห่วงเรื่องการเรียนของผมที่สุด แต่แม่เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมจะไปสงบจิตสงบใจอ่านหนังสือได้ยังไงกัน แม่ครับ ผมทรมานมากจริง ๆ ผมเกลียดเขา ครอบครัวดี ๆ ทำไมเขาถึงไม่รักรักษา กลับรั้นจะทำเรื่องพรรค์นี้ลงไป ผมยิ่งเป็นห่วงแม่ ผมกลัวว่าแม่จะถูกทำร้ายอีก แล้วตอนนั้นผมดันไม่ได้อยู่ข้างกายแม่”