กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ทำดีได้ดี
เธอกัดฟันแน่น แววตาที่วาบขึ้นแล้วหายไปในพริบตา คือความว่างเปล่างุนงงแบบนั้น
“ตอนนี้กี่โมงแล้ว”
อาจิ่วเงียบงัน หายใจหอบหนัก ๆ อยู่เนิ่นนานก็ไม่พูดอะไร
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า “บ่ายสี่โมง”
บ่ายแล้ว
เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก รู้สึกจนใจยิ่งนัก ไม่เข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่นี่นานขนาดนี้แล้ว มีอะไรให้ทำกันนักหนา
คนข้างนอกนั้น หรือว่ากำลังลับหลังเธอทำเรื่องชั่วอะไรอยู่
ดวงตาของเธอกลอกไปมาอย่างว่องไว ท่าทางซุกซนเจ้าเล่ห์นั้น อาจิ่วมองเห็นหมดทุกอย่าง