กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 180 ท้อเคียงคู่รอยยิ้มวสันต์
เพียงแรกพบสบตา ก็ทิ้งร่องรอยสีสันอันโชติช่วงชัชวาลเอาไว้ในชีวิต สีสันที่เข้มข้นและแจ่มชัด นับแต่นั้นมาสีสันส่วนใหญ่ของโลกทั้งใบล้วนเป็นเด็กสาวคนนี้ที่มอบให้
เขาก้มหน้าลง ท่าทางปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความทุกข์ ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีสักวันที่ตนเองจะโศกเศร้าถึงเพียงนี้
เดิมทีคิดว่าจะตอบกลับอย่างเกรียงไกรสักประโยค ใครใช้ให้ผู้หญิงคนนี้เป็นของตนกันล่ะ
ทว่าครั้งนี้ เขากลับแม้แต่ความกล้าที่จะเห็นแก่ตัวก็ยังไม่มี
“คุณย่าครับ ผมเสียใจจริงๆ”