เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 82 ไม่ให้เธอสมใจ
เมื่อแสงดาวและแสงจันทร์หายไปจนหมดสิ้น เมื่อหลานซินถงถูกแสงแดดจ้าเรียกให้ตื่น เธอขยี้ดวงตาที่แสนเมื่อยล้า แล้วลุกขึ้นยืน
ร่างกายอ่อนล้าเหลือเกิน ราวกับถูกคนทำร้ายจนเจ็บปวด ผมมันเยิ้มติดอยู่บนใบหน้า ในวินาทีนั้นหลานซินถงจึงเริ่มเกลียดชังตัวเองในอดีตอย่างสุดหัวใจ
“ใช้ชีวิตจนไม่เหมือนคนไม่เหมือนผี แบบนี้มันหน้าตาเป็นอะไรกัน?”
พ่อของหลานซินถงถือปาท่องโก๋ไว้ในมือหนึ่ง อีกมือถือหนังสือพิมพ์เช้า พลางพิจารณาอย่างลึกซึ้ง
เขาซดน้ำเต้าหู้หนึ่งอึกเป็นระยะ พอได้ยินคำพูดนี้ของหลานซินถงก็หันกลับมาแล้วหัวเราะเล็กน้อย
“ยัยหนู ในที่สุดลูกก็รู้แล้วใช่ไหมว่าพ่อรู้สึกอย่างไรทุกวันเวลามองลูก?”
ใบหน้าดำคร่ำเครียด ราวกับมีฝูงอีกาบินอยู่เหนือศีรษะ หลานซินถงกินข้าวต่อไม่ลงแล้ว ปล่อยตัวปล่อยใจมานานเกินไป ไม่รู้ว่าหน่วยงานจะจัดการกับตัวเองอย่างไร
เธอได้เตรียมใจเผื่อกรณีเลวร้ายที่สุดไว้แล้ว หากจำเป็นต้องให้ตัวเองลาออก ก็ขอให้เด็ดขาดไปเลยเสียดีกว่า