กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 บทส่งท้าย 2
ไป่อวี่นอนโรงพยาบาลมาสามวัน แต่สภาพจิตใจกลับกระปรี้กระเปร่ากว่าครั้งไหน ๆ
เขาเฝ้าวนเวียนอยู่กับซ่งอวิ๋นเฟยไม่รู้เหนื่อย ซักถามรายละเอียดในอดีตทุกอย่างจนครบ ทุกครั้งที่ได้คำพิสูจน์ยืนยันมาสักประโยค ความดีใจในดวงตาก็เข้มข้นขึ้นอีกหนึ่งส่วน ทั้งคนราวกับเกิดใหม่
ที่จริงแล้วแต่แรกเขาไม่ได้คิดสั้นจริง ๆ แค่อยากอยู่คนเดียวเพื่อตั้งสติเท่านั้น
แต่พอตั้งสติไปจนสุดท้าย กลับไปตากน้ำเย็นจนเป็นหวัด คนเราพอป่วยก็เปราะบางเป็นพิเศษ พอสมองเบลอขึ้นมา ก็เผลอคิดอยากจะ “เย็นลงแบบกายภาพ” ไปตลอดกาลขึ้นมาจริง ๆ
ต่อให้ทนไม่ไหวจนหลับไปแล้ว เขาก็ยังกำมือซ่งอวิ๋นเฟยไว้แน่น ซ่งอวิ๋นเฟยง้างอย่างไรก็ง้างไม่ออก จนต้องกินข้าวด้วยมือเดียว