เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 180 ทำไมเธอถึงมีสำเนียงด้วย?
ฉู่จิ้นหานกุมมือเธอไว้ “อีกสองวัน กลับบ้านเก่ากับผมนะ”
ซ่งอวิ๋นเฟยก็เริ่มถอยหนีอีกครั้งในชั่วพริบตา เสียงเบาแผ่ว “บ้านเก่า… คนเยอะไหม?”
ฉู่จิ้นหานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ถือว่าเยอะ”
ซ่งอวิ๋นเฟยสงสัยในคำตอบสามคำนี้ของเขาสุด ๆ ไม่ถือว่าเยอะมันเท่าไหร่กันแน่?
ช่วงเทศกาลตรุษจีนแบบนี้ ญาติ ๆ ของเขาต้องมารวมตัวกันที่บ้านเก่าแน่ ๆ แบบนั้นคนไม่ล้นบ้านหรือไง?
เธอลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “รอให้ผ่านเทศกาลก่อนค่อยไปได้ไหม? ฉัน… ฉันกลัวการเข้าสังคมน่ะ”
ฉู่จิ้นหานเงียบไปสองสามวินาที สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง “ได้”
ซ่งอวิ๋นเฟยถอนหายใจยาวเฮือก แค่ต้องรับมือคุณนายฉู่คนเดียวยังทำให้เธอกดดันราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ถ้าต้องไปรับมือญาติ ๆ ตระกูลฉู่ทั้งบ้าน เธอยอมไปตะโกนสโลแกนที่สำนักงานขายโครงการบ้านบ้านร้อยรอบเสียยังดีกว่า