เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 แน่ใจมากว่าไม่อยากเสียเธอไป
ไป่อวี่แค่ประโยคเดียวก็แฉเธอจนหมดเปลือก ซ่งอวิ๋นเฟยแทบอยากมุดกลับเข้าไปในชุดไก่เหลืองตัวเล็กอีกครั้ง
เธอถลึงตาใส่ไป่อวี่ พูดอย่างหัวเสีย “หุบปากไปเลยนะ!”
ไป่อวี่ถอนหายใจ ส่ายหัวทำท่าเศร้าสร้อย “ตอนนี้เธอสุขสบายแล้ว ส่วนฉันน่ะแย่ ต่อไปคงต้องไปเรียนใช้จักรเย็บผ้าปะเสื้อผ้าคนเดียวแล้วล่ะ”
ซ่งอวิ๋นเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง สบตาฉู่จิ้นหานโดยไม่รู้ตัว ในดวงตามีแววหยั่งเชิงซ่อนอยู่
ในชั่วพริบตาที่เธอมองมา ฉู่จิ้นหานกลับเบือนสายตาหนีเสียพอดี จงใจหลบเลี่ยงไม่สบตากับเธอ
บรรยากาศจู่ ๆ ก็กลายเป็นกระอักกระอ่วน
เพิ่งจะได้รับการให้อภัยมาแท้ ๆ จะมีหน้ามาขอให้ไป่อวี่ได้ยังไง
เอาไว้รออีกหน่อยดีกว่า
คิดได้ดังนั้น เธอจึงหันไปบอกไป่อวี่ “รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของนายได้แล้ว เปื้อนโซฟาหมดแล้ว!”