กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 ความโดดเดี่ยวอันยิ่งใหญ่และเงียบงัน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เฉวียนเฉวียนก็ลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง แล้วเดินไปยังยานรูปชามของสุนัขที่คุ้นเคย
มันยืนอยู่หน้ายานอาหารสุนัข หันกลับไปชำเลืองมองเจ้านาย
เห็นเจ้านายไม่สนใจตัวเอง มันก็ยื่นอุ้งเท้าเขี่ยยานรูปชามของสุนัข ส่งเสียงดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน
ในที่สุดชายที่จมอยู่กับความทรงจำก็สังเกตเห็นมัน หันศีรษะเล็กน้อย มองไปทางที่เฉวียนเฉวียนอยู่
ในห้องมืดเกินไป มีเพียงแสงดอกไม้ไฟที่วาบผ่านชั่วพริบตา พอจะมองเห็นดวงตาคู่ที่เปล่งประกายของเฉวียนเฉวียนได้อย่างเลือนราง
ฉู่จิ้นหานวางโทรศัพท์มือถือลง ไปเปิดไฟก่อน หยิบอาหารสุนัขออกมา มองวันหมดอายุ ยังไม่หมดอายุ จึงเทลงในยาน