กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 นั่นน่ากลัวมากจริงๆ
บ่ายสี่โมงกว่า ซ่งอวิ๋นเฟยขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปโรงพยาบาล
พอเจอไป่อวี่ก็ลากเขาไปที่ปลายระเบียงทางเดิน มองซ้ายมองขวาแล้วจึงเอ่ยถาม “เป็นไงบ้าง ผลออกหรือยัง”
ไป่อวี่สอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ พลางหัวเราะ “ผมยังไม่ได้ไปดูเลย เธอจะรีบอะไรนัก”
“ไม่ใช่เธอบอกว่าตอนบ่ายก็ดูผลได้แล้วหรือไง รีบไปดูสิ หรือเธอไม่กลัวได้ไปนั่งติดจักรเย็บผ้า”
ไป่อวี่ไม่ลดรอยยิ้ม “ได้เรียนเทคนิคใหม่ ๆ นี่มันเรื่องดี จะกลัวอะไร”
“ถึงตอนนั้นฉันจะฝากฝังเส้นสาย ยัดเธอไว้ข้าง ๆ ฉัน จะได้ไม่เหงา”
ซ่งอวิ๋นเฟยฟังแล้วเส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบ ๆ ต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อข่มความอยากต่อยเขาไว้
“เธอช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม”