กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 คนโง่สองคน
เสียงที่คุ้นเคยทำให้สมองของเธอที่กำลังอยู่บนขอบแห่งการพังทลาย ยิ่งสับสนวุ่นวายเข้าไปอีก
ภายใต้การกระแทกของอารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างรุนแรง ในหัวเหลือเพียงดังหึ่งก้อง ชั่วพริบตาเดียวก็สูญเสียความสามารถในการตอบสนองไปทั้งหมด
“…”
ซ่งอวิ๋นเฟยอ้าปาก แต่เปล่งเสียงใด ๆ ออกมาไม่ได้ มีเพียงน้ำตาที่ไหลร่วงไม่หยุด และลมหายใจที่ขาด ๆ หาย ๆ ถี่ระรัวของเธอ
“ตอนนี้เธออย่าขับรถ ฉันจะไปหาเธอ อย่าขยับ ได้ยินไหม”
ซ่งอวิ๋นเฟยยังคงเปล่งเสียงไม่ออก ราวกับมีใบมีดติดอยู่ในลำคอ ทุกครั้งที่ลมหายใจก็บาดจนเจ็บคอ
ผ่านไปไม่รู้เนิ่นนานเท่าไร ในที่สุดเธอก็เค้นออกมาหนึ่งคำอย่างยากลำบากเหลือแสน “อือ…”