กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 เขากลับรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
“เพราะฉะนั้นพี่ใหญ่ ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ตำแหน่งนี้จะตกไปอยู่ในมือใครก็ไม่ต่างกัน”
ฉู่ซิวเหย่จ้องตรงไปที่สายตาของพี่ใหญ่ “เราไม่ต้องอ้อมค้อมกันแล้ว ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าพี่เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ผมคิดว่าพวกท่านคงไม่ยอมปล่อยผ่านแน่”
แววตาของฉู่จิ้นหานเย็นลงทีละน้อย “นายกำลังข่มขู่ฉันอยู่หรือไง?”
“พี่ ผมแค่เตือนพี่เท่านั้น”
“ฉู่ซิวเหย่ ไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งปีกว่า นายเก่งขึ้นจริง ๆ เอาแม่กับพ่อมาเป็นหมากต่อรอง นายคิดว่าตัวเองมีความสามารถมากนักหรือไง?”
สีหน้าของฉู่ซิวเหย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย