กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 น่าสงสารจัง
เว่ยเข่อไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ แถมยังมีความหวังอยู่ลึก ๆ ว่าอย่าเพิ่งฟื้นคืนความทรงจำขึ้นมาเลยจะดีกว่า
น่ากลัวเกินไปแล้วนะเนี่ย ตั้งหลายปีมานี่ เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่ได้เห็น
ปกติประธานฉู่ไม่เคยแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้า แม้แต่จะโกรธก็ต้องเดาเอา นาน ๆ จะได้เห็นสีหน้าแบบที่จัดเต็มขนาดนี้
ฉู่จิ้นหานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งลงแล้ว ไม่มีอารมณ์ส่วนเกินหลงเหลืออยู่อีก
แต่ในสายตาเว่ยเข่อ มันดูเหมือนความเงียบตายหลังพายุฝนพัดผ่าน กับความเละเทะที่ถูกฉาบหน้าให้ดูเรียบร้อยมากกว่า
เขาลุกขึ้นยืน เสื้อผ้าเปื้อนคราบสกปรก ขมับยังมีแผลที่เกิดจากกิ่งไม้บาด