กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 นึกออกบ้างแล้ว
พอพูดประโยคนี้จบ ห้องก็เงียบลงอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ซ่งอวิ๋นเฟยถึงกับคิดว่าเขาหลับไปแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยขึ้นอีก
“ปล่อยก่อน เธอจะไปไหน?”
ซ่งอวิ๋นเฟยเงียบไปครู่หนึ่ง พูดเสียงเบาว่า “ฉันไปเอายาให้คุณ ตักน้ำ เอาผ้าขนหนู เดี๋ยวกลับมา”
ผ่านไปกว่าสิบวินาทีเต็ม ๆ ในที่สุดเธอก็รู้สึกว่าแรงที่กอดตัวเองคลายลงบ้าง
ซ่งอวิ๋นเฟยประคองเขาให้นอนลง “คุณนอนลงก่อน ฉันไปเดี๋ยวเดียว”
เธอเปิดโคมไฟข้างเตียง แสงสีเหลืองสลัวสว่างวาบขึ้นทั่วห้องชั่วพริบตา