กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ประโยคเดียวก็ทำให้เธอเผยธาตุแท้
ตอนนี้สองคน คนหนึ่งนั่งอยู่กับพื้น อีกคนยองอยู่ข้าง ๆ คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองมา
แต่ก็มองแค่วูบเดียวแล้วก็เดินจากไป
ฉู่จิ้นหานนวดขมับตัวเอง แล้วส่ายศีรษะไปมา ดวงตาจึงกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
เขาเงยหน้ามองซ่งอวิ๋นเฟย แววตามีความซับซ้อนที่บรรยายไม่ถูก
ซ่งอวิ๋นเฟยถูกเขาจ้องเขม็งแบบนั้น หนังศีรษะเริ่มชาวาบ เปลือกตากระตุกหลายที
“เธอ… มองฉันแบบนี้มันน่ากลัวนะ”
ฉู่จิ้นหานนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น “ที่แท้ก็เธอเป็นคนชนผม”
พอพูดแบบนี้ ซ่งอวิ๋นเฟยที่ยองอยู่ก็ทรงตัวไม่อยู่ ล้มนั่งลงกับพื้นเต็มก้น