เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 เธอแบบนี้น่ากลัวชะมัด
เมื่อคืนฝนตกหนึ่งรอบ วันนี้หายากที่จะเป็นวันฟ้าครึ้ม
ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำชั้นหนึ่ง แต่อากาศกลับมีความอบอ้าวอยู่บ้าง
อู๋เหว่ยสวมเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้นลายดอก รองเท้าแตะคีบ ในมือถือน้ำเต้าหู้กับเสี่ยวหลงเปาวิ่งไปทางประตูชุมชนเก่า
เขาเห็นที่หน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรเก่าที่ทรุดโทรม มีชายร่างสูงใหญ่ยืนตัวตรงในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ จึงตะโกนว่า “ประธานฉู่... พี่ฉู่!”
เขายิ้มเหมือนสุนัขพันธุ์ปั๊ก ขาดก็แต่หางเท่านั้น
ที่สำคัญคือ ข้างเท้าฉู่จิ้นหานยังมีลูกสุนัขตัวหนึ่งหมอบอยู่ พอเทียบกันแล้ว สีหน้าของอู๋เหว่ยยังประจบประแจงกว่าเฉวียนเฉวียนเสียอีก
“ฉันซื้ออาหารเช้ามา พี่จะกินไหม?” เขารีบยื่นอาหารเช้าให้อย่างกระตือรือร้น
ฉู่จิ้นหานเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ชายตามองถุงพลาสติกในมือเขาแวบหนึ่ง ในดวงตามีความรังเกียจแวบหนึ่ง “ไม่กิน”