กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่สี่สิบสี่ ฉันชื่อเสิ่นล่า
ชายหนุ่มผมขาวตรงหน้าไม่เหมือนชายผมขาวในตำนาน เขาสุภาพเกินไปหน่อยแล้ว ตอนนี้วัยรุ่นนิยมทำผมแปลก ๆ กัน ถ้าแค่เด็กผมขาวพูดสองสามคำก็ทำให้ตัวเองกลัวจนหนีไปได้ เรื่องที่เล่าต่อกันในรัตติกาล อันดับของตัวเองก็คงใกล้จะหลุดจากร้อยอันดับแรกแล้ว
และถ้าหลินโฉ่วเอาความเรื่องที่สละฌอนกับอีกคนเป็นเหยื่อล่อเขาออกไปพูด แล้วแพร่ไปถึงรัตติกาลอีก นั่นก็เท่ากับผิดกฎข้อใหญ่ของรัตติกาล ถึงตอนนั้นชื่อของตัวเองก็จะถูกเพิ่มเข้าไปในรายชื่อคำสั่งไล่ล่า คิดถึงตรงนี้ บีไน่ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางถอยแล้ว