ตอนที่ 92 นี่มันผลักคนลงกองไฟชัด ๆ

เหล่าหม่ากำลังเล่าด้วยน้ำเสียงและท่าทางออกรสออกชาติว่า ยอดเงินของขวัญมันพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างบ้าคลั่งขนาดไหน

โจวอี๋หรันบอกว่าตนเองกล่าวขอบคุณจนคอแหบแห้งไปหมด คืนนี้ต้องดื่มเบียร์ย้อมใจสักสองสามขวดให้ได้

จื้อหมินเดินรั้งท้ายก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ

รอจนทั้งสามคนเดินพ้นห้องโถงไปแล้ว กู้หรันจึงล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างพลางเดินออกมาจากมุมโถง

เขามองตามแผ่นหลังของคนทั้งสามที่ไกลออกไป ยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ในโลกของเขาแต่ไหนแต่ไรมา ทุกคนล้วนเหมือนกับ NPC ไร้สีสัน

ไม่ว่าจะเป็นผู้มีอำนาจบารมีสูงส่ง หรือคนหาเช้ากินค่ำธรรมดา

ในสายตาเขาแล้ว ล้วนเป็นเพียง "สสาร" ชนิดหนึ่งเท่านั้น

เขาสามารถมองทุกคนได้อย่างไร้ความแตกต่าง

ย่อมไม่มีทางมอบความรู้สึกหรือผูกพันลึกซึ้งกับใคร