เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 เจี่ยนผิงตีพ่อ
“พอเถอะพ่อ คำพูดตอนพ่อกำลังโมโห พวกเราฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไปแล้วกัน ฉันกับเสี่ยวลี่กลับก่อนนะ พ่อเองก็คุยกับแม่ดี ๆ เถอะ ยังไงเจี่ยนผิงก็เป็นลูกชายแท้ ๆ ของพ่อกับแม่ พวกเราที่เป็นลูกสาว ไม่ว่าจะพูดอะไร หรือทำอะไร สุดท้ายแล้วคนที่ผิดก็ต้องเป็นลูกสาวอยู่ดี พวกเราพี่น้องสามสาวจะไม่ขอยุ่งเรื่องของพวกพ่อแม่แล้ว…”
สุดท้ายฉันก็ไม่ได้เซ้งร้านอาหารว่างนั้นไป ในสายตาฉัน ร้านเล็กที่มีแต่โครงว่างเปล่าแบบนี้ ต่อให้เซ้งออกไปได้ก็ไม่ได้เงินกลับมาสักกี่เหมา ฉันยังต้องเสียเวลาไปกับมันอีก ฉันเลยขี้เกียจจะไปสนใจ
ตอนค่ำเมื่อแม่ฉันลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมา พ่อฉันก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง จะโทษพ่อก็ไม่ได้ พ่อฉันอายุเกือบ 60 ปีแล้ว การทำงานของร่างกายก็ถดถอยลงไปมาก ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีก
ช่วงวัยหนุ่มก็ได้เผาผลาญจิตวิญญาณและเรี่ยวแรงล่วงหน้าไปจนแทบหมดสิ้นแล้ว ร่างกายของพ่อฉันตอนนี้น่ะ หากไม่บำรุงรักษาตัวให้ดี ๆ ก็ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะต้องไปอยู่รวมกับย่าฉันแล้วก็ได้
“สามี ดีขึ้นบ้างหรือยัง อยากกินอะไรหน่อยไหม เดี๋ยวฉันไปทำให้”