เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 เฉาเหล่ยจดทะเบียนสมรสแล้ว
ตอนกลางคืน พ่อโทรหาฉันอีกสายหนึ่ง ฉันนึกว่าพ่อจะเกลี้ยกล่อมให้ฉันยกบ้านให้พี่ชาย แต่ฉันคิดผิด พ่อไม่พูดถึงเรื่องบ้านสักคำ
พ่อพูดว่า "ลูกสาวคนโต ในใจลูกโกรธพ่อกับแม่มาตลอดเลยหรือเปล่า"
ฉันพูดเรียบๆ ว่า "ไม่ค่ะ ในบรรดาเด็กสาวรุ่นเดียวกันในหมู่บ้านเรา ฉันถือว่าโชคดีแล้ว พ่อกับแม่ส่งเสียให้ฉันเรียนมหาวิทยาลัยได้ ฉันขอบคุณพ่อกับแม่จริงๆ ค่ะ"
"ลูกสาวคนโต พ่อไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากลูก พ่อแค่หวังว่าลูกทั้งสี่คนจะประสบความสำเร็จ นั่นแหละคือการสร้างหน้าตาให้พ่อ ลูกเอ๊ย ลูกก็รู้ พ่อก็เป็นเด็กที่มาจากครอบครัวยากจน พึ่งพาพ่อแม่ไม่ได้ ข้างล่างก็มีลูกเล็กๆ สี่คนที่กำลังหิวโหยรอคอยอาหาร พ่อเลยไม่กล้าหยุดพัก เงินที่พ่อหามาทั้งชีวิต ลูกเคยเห็นพ่อซื้อเสื้อผ้าดีๆ ให้ตัวเองบ้างไหม"
พอนึกดูดีๆ ในความทรงจำของฉัน ต่อให้เป็นช่วงปีใหม่ พวกเราสี่พี่น้องทุกคนต่างก็มีชุดใหม่ ส่วนพ่อ ตราบใดที่เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ยังดูได้ พ่อก็ไม่เคยยอมซื้อของใหม่เลย
ฉันตอบตามตรงว่า "ไม่เคยค่ะ"