เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 เรียนจบแล้ว
ตอนฉลองปีใหม่ได้เจอพวกญาติๆ ที่ออกไปทำงานข้างนอกอีกครั้ง พวกลุงอา อาสะใภ้ ลุงเขย ป้า น้าชาย น้าสะใภ้ ดูแก่ลงไปกว่าแต่ก่อนมาก ผมหงอกที่พอมองเห็นได้ตรงขมับ บ่งบอกถึงความยากลำบากของคนรุ่นก่อน
ป้ายังคงดึงพวกเราสามพี่น้องไปคร่ำครวญเหมือนเช่นเคยว่าพ่อแม่ฉันลำบากแค่ไหน
ในใจฉันรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ แล้วก็ประหลาดใจมากด้วย?
ป้าฉันมองจากตรงไหนกัน ในบรรดาญาติรุ่นพ่อแม่ ทำไมถึงกลายเป็นพ่อแม่ฉันที่เหนื่อยที่สุด ลำบากที่สุดไปได้? หรือว่าบ้านป้าไม่ลำบาก? ลุงเขยออกไปหาเงินข้างนอกมันง่ายนักหรือ? แล้วป้ากับลุงเขยหาเงินเลี้ยงพี่ชายลูกพี่ลูกน้องกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องมันง่ายหรือไง?
คนเรา ตั้งแต่นาทีที่ลืมตาดูโลก ก็มาสู้ชีวิตในโลกใบนี้ด้วยสองมือเปล่ากันทั้งนั้น ใครกันแน่ที่ใช้ชีวิตได้ง่ายจริงๆ? ไม่เข้าใจตรรกะของป้าเลยจริงๆ!
พอป้าเห็นว่าสีหน้าฉันไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ชั่วพริบตานั้นป้าก็หมดอารมณ์จะพูดต่อ หันไปบ่นกับพวกพวกลุงอาและอาสะใภ้ของฉันทันที "ลูกสาวคนโตของน้องสี่นี่ใจดำจริงๆ โตขึ้นไปต้องเป็นลูกหมาป่าอกตัญญูแน่ๆ น้องสี่เลี้ยงลูกสาวคนนี้เสียข้าวสุกจริงๆ"
หึๆ นี่แหละคุณอาแท้ๆ ของฉัน ป้าพูดตรงๆ กับพวกลุงอาไปเลยก็ได้ว่า มีลูกสาวไม่มีประโยชน์อะไร สู้มีลูกชายที่พึ่งพาได้ดีกว่า