เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 พลาดกันอีกครั้ง
ปีนี้ฉันอายุครบ 20 ปีแล้ว กำลังจะได้ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ฉันกลายเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้วจริง ๆ ยามนี้พ่อแม่เริ่มแก่ชรา ฉันต้องเริ่มแบกรับภาระบนบ่าแทนพวกท่าน และเริ่มวางแผนรับมือกับแต่ละวันในอนาคตข้างหน้า
เมื่อพ่อแม่แก่ตัวลง ฉันต้องรีบทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น แล้วหาเงินให้ได้เยอะ ๆ เพื่อให้พ่อแม่มีที่พึ่งพิงยามแก่เฒ่า เพราะฉันรู้สึกว่าพี่ชายฉันไว้ใจไม่ได้มาโดยตลอด ขืนพ่อแม่ต้องไปพึ่งพาเขาเข้าจริง คงไม่แคล้วต้องไปเดินขอทานเป็นแน่
ในไม่ช้าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็ใกล้จะสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปมุ่งมั่นทุ่มเทให้กับการเรียนที่โรงเรียนต่อ
พ่อซื้อตั๋วขากลับเตรียมไว้ให้ฉันแต่เนิ่น ๆ ก่อนออกเดินทางหนึ่งวัน ตอนตี 3 นาฬิกาปลุกตรงหัวเตียงของฉันยังไม่ส่งเสียงดัง นั่นเป็นเพราะเมื่อคืนพ่ออาศัยจังหวะตอนฉันหลับแล้ว บอกให้แม่ฉันหยิบเอานาฬิกาปลุกออกไป พ่อเพียงอยากให้ฉันได้นอนหลับสบาย ๆ เต็มอิ่มอยู่ที่นี่
เพียงแต่พ่อไม่รู้ว่า ตามกฎความเคยชินยี่สิบเอ็ดวัน ตัวฉันในยามนี้ไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก ก็ตื่นนอนตรงเวลาตอนตี 3 เสมอ