เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 ฉันชื่อเจี่ยนเหมย
ฉันชื่อเจี่ยนเหมย เกิดในยุค 80 ในความทรงจำอันจำกัดของฉัน บ้านของฉันมีเพียงบ้านดินดิบสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องครัว อีกห้องหนึ่งเป็นห้องนอน
หม้อเหล็กขึ้นสนิมเขรอะเพียงใบเดียวในห้องครัวเป็นหม้อที่พ่อแม่กับเหล่าอาซื้อมาจากบ้านคนอื่นตอนแยกครอบครัว มันเป็นหม้อเก่าที่เขาคัดทิ้งแล้ว
โต๊ะอาหารหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ตัวเดียวที่ขาครบสี่ข้างเป็นผลงานชิ้นแรกที่พ่อ (เจี่ยนสยง) ทำตอนเพิ่งเริ่มหัดเป็นช่างไม้กับตาเขย
ในห้องนอนก็มีเตียงไม้ผุพังอยู่ตัวเดียว เตียงมันเล็กเกินกว่าจะนอนทั้งครอบครัวห้าคน พ่อจึงจงใจก่อเตียงดินดิบไว้ชิดผนังฝั่งหนึ่งแล้วต่อเข้ากับเตียงไม้จนกลายเป็นเตียงที่ใหญ่ยักษ์
ตั้งแต่ฉันเริ่มจำความได้ ในบ้านดินดิบบนเนินเขาเล็ก ๆ แห่งนั้น พี่ชายเจี่ยนผิงของฉันนอกจากจะกลับมานอนตอนกลางคืนแล้ว เขามักจะไม่ค่อยอยู่บ้าน ส่วนพ่อแทบจะกลับมานอนแค่ปีละวันตอนช่วงเทศกาล และจะอยู่บ้านสักสองสามวันตอนช่วงปีใหม่เท่านั้น