กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 คว้าไว้ในกำมือเดียว
“เสี่ยวอาซี หากมิใช่เพราะเจ้าสิ่งนี้น่าเกลียดเกินไป ข้าคงให้มันเป็นสัตว์อสูรคู่สัญญาของเจ้าเป็นแน่”
นี่ดีกว่าก้อนขนสีเทาตัวน้อยที่รู้แต่กินนั้นเสียอีกมากนัก
‘โฮก!’
ฮุ่นตุ้นได้ยินวาจานี้ก็โกรธจนลุกขึ้นจากพื้น
มันเป็นถึงหนึ่งในสี่สัตว์ร้ายบรรพกาลอันสง่างาม จะให้ไปเป็นสัตว์อสูรคู่สัญญาของเด็กหญิงตัวน้อยหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?
ยังบังอาจรังเกียจมันอีกในยามนี้หรือ?
“เจ้าอย่ารังแกสัตว์เกินไปนัก!”
เยี่ยนจิ้นหัวเราะเย็นชา “ก็รังแกเจ้าแล้ว จะทำไม?”
“หากมีฝีมือก็ตีกลับมาเสียสิ”