กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล!
ยามอาซีกลับมา เยว่หลานยังคงนั่งสมาธิอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อน
“เสี่ยวหลิงหลง พี่ชายใหญ่ยังไม่ฟื้น ข้าควรป้อนอาหารเขาอย่างไรดี?”
เยว่หลานคิดในใจว่า เขาตัดธัญญาหารมานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องกินอาหาร
ทว่าไม่อาจต้านทานอาซีที่ยัดผักป่าเข้าไปในปากเขาโดยตรง
อืม?
เยว่หลานรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ
บนสิ่งนี้...กลับมีพลังวิญญาณอยู่ด้วยหรือ?
เสี่ยวหลิงหลงมองด้วยความเจ็บปวดใจยิ่ง “อาซี! กว่าเจ้าจะหาหญ้าวิญญาณที่มีพลังวิญญาณได้สักต้นนั้นไม่ง่ายเลย เหตุใดจึงมอบให้เขากินเช่นนี้?”
เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “พี่ชายใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญ เช่นนั้นเขากินเข้าไปย่อมต้องมีประโยชน์แน่นอน”