เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสวียนเหยามองหลินอูอูที่นอนล้มอยู่บนพื้น ดีดประกายแสงสายหนึ่งจากมือ พุ่งเข้าไปในร่างของมัน
ริมหูของหลินซีมีเสียงอันเย็นชาดังก้องขึ้นมา “ฉันคิดมาตลอดว่า หลายสิบปีในโลกมนุษย์ก็แค่ชั่วดีดนิ้วเดียว แต่เมื่อได้เห็นเรื่องราวต่าง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ บางทีเธออาจจะควรบอกลามันเสียหน่อย มิฉะนั้นเกรงว่าจะกลายเป็นจิตมารที่ยากจะสลายไปของมัน”
หลินอูอูพลันได้สติฟื้นขึ้นมาทันที
มันมองเห็นเสวียนเหยา จึงร้องตะโกนด้วยความดีใจ “อาอู? เจ้านาย เจ้านายจริงด้วย คุณยังไม่ตาย! ดีจังเลย!”
เสวียนเหยายิ้มพลางพยักหน้า
หลินอูอูดีใจจนหมุนตัวไปหลายรอบ แล้วก็เริ่มมองหาหลินซี “ทาสจ๋า เจ้านายกลับมาแล้ว เจนายังไม่ตาย!”
หลินซียืนอยู่นอกลำแสง ยิ้มพลางทอดสายตามองมัน
หลินอูอูร้องอาอูคำหนึ่งแล้วกระโดดตัวลอย วิ่งรี่เข้ามาหาเธอ ราวกับกระต่ายน้อยที่กระโดดโลดเต้นไม่มีผิด
“เคร้ง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น มันถูกกำแพงแสงขวางเอาไว้