ตอนที่ 240 อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ได้

ลั่วชิงโจวมองส่งหลินซีเดินจากไป จากนั้นจึงหันกลับมากวาดสายตามองนายทหารกลุ่มนี้

ใบหน้าซีดขาวอ่อนแอผอมโซจนเห็นกระดูก แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าปราณปฐมบอบช้ำอย่างหนัก แววตาที่มองมาทางเขามีทั้งความน้อยใจและเชื่อมั่น ใช่ว่าเขาจะไม่ปวดใจ

ลั่วชิงโจวทำใจแข็งแล้วดุด่า “หึ ๆ เก่งกันจริงนะ ใครสั่งให้พวกคุณมา ใครเป็นคนออกคำสั่ง! พวกคุณเป็นทหารที่ใครฝึกออกมา ถึงได้เชิดหน้าชูตาให้คนอื่นเก่งขนาดนี้!”

สีหน้าของเขายิ่งย่ำแย่ลงไปอีก “พวกคุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่! ตอนนี้คิดว่าไม่มีใครควบคุมพวกคุณได้แล้วใช่ไหม!