กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่หมิงมีเรื่องค้างคาอยู่ในใจ พอตกค่ำก็กลับถึงบ้าน ประจวบเหมาะกับเจอคุณปู่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
“พ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอครับ! ดึกแล้วนะ อายุก็ปูนนี้แล้ว ต้องใส่ใจเรื่องนอนหัวค่ำตื่นเช้า ๆ หน่อยสิ!”
เย่หยุนเทียนชำเลืองมองเขาด้วยความเอือมระอา “ฮึ แกยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ แต่หาบไม่เป็นหามไม่ไหวจะมีประโยชน์อะไร!”
“นั่นพ่อพูดผิดแล้วละ สถาบันวิจัยของพวกเรามีประโยชน์มากเลยนะ พ่ออยากรู้ไหมล่ะว่าใช้อะไรทำเกราะป้องกันที่ฟันแทงไม่เข้าได้?” เย่หมิงแอบกระหยิ่มใจเล็กน้อย
“ยังมีของแบบนี้อยู่อีกเรอะ? ฉันว่าตอนนี้พวกแกคงหมดหนทางแล้วสิท่า ปลายทางของวิทยาศาสตร์ถึงได้หันไปพึ่งไสยศาสตร์น่ะ?” เย่หยุนเทียนขยับแว่นสายตายาวให้เข้าที่ พลางสะบัดเอกสารรายงานในมือ