เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หยอกล้อเล่นพลางกินเนื้อย่างไปพลาง เวลาล่วงเลยไปถึงห้าทุ่มโดยไม่รู้ตัว
“ซีซี หลังจากนี้เธอวางแผนจะไปที่ไหนต่อ?” ภายใต้แสงไฟ ดวงตาของเย่เฉินดูพร่าเลือนคล้ายมีม่านหมอกจนมองไม่ชัดเจน
ชั่วขณะนั้นหลินซีก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอต้องไปตามหาสมบัติห้าธาตุชิ้นอื่น ๆ
ทว่าชิงเป่ากลับไม่มีสัมผัสรับรู้ถึงสมบัติอีกสามชิ้นที่เหลือแม้แต่น้อย แล้วเธอจะไปตามหาที่ไหนกันเล่า?
จะอยู่แถวฐานกลางหรือไม่นะ?
ที่นั่นเป็นสถานที่ที่เธอและมิติพำนักอยู่นานพอสมควร หากสมบัติมีจิตวิญญาณและต้องการมาตามหาเธอจริง ก็น่าจะอยู่แถว ๆ นั้น
เมื่อเห็นหลินซีจมสู่ห้วงความคิด เย่เฉินก็ไม่ได้เร่งเร้า เพียงรอคอยคำตอบของเธออย่างเงียบสงบ
ผ่านไปเนิ่นนาน หลินซีจึงเอ่ยขึ้นอย่างหม่นหมองว่า “ไม่มีที่ไหนให้ไปแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นก็กลับบ้านเถอะ”