ตอนที่ 184 การขอความช่วยเหลือของเสี่ยวเฉียว

พอกินข้าวเสร็จ หลินซีก็ไปเดินดูรอบ ๆ จุดแจกจ่ายเสบียง

ราคาผักใบเขียวและธัญพืชของที่นี่แพงกว่าฐานกลางอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตที่พอควบคุมได้

จุดแจกน้ำก็มีเช่นกัน เพียงแต่น้ำตรงจุดแจกน้ำดื่มนั้น แต่ละคนกดน้ำได้แค่วันละ 300 มิลลิลิตรเท่านั้น

ดูท่าแล้วฐานหมายเลขสามสิบสองก็คงจะประคับประคองอย่างยากลำบากมากเหมือนกัน

แม้คนเดินบนถนนจะไม่มากนัก แต่แค่เดินผ่านก็เห็นข้อพิพาทระหว่างทหารกับผู้มีพลังพิเศษไปถึงสามรอบแล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่แต่ละฐานที่มั่นต่างก็มีเรื่องกลุ้มใจของตัวเองจริง ๆ

หลินซีกลับมาที่เรือนรับรอง พักผ่อนได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู

คนที่มาไม่ใช่เสี่ยวกาว แต่เป็นคนตัวเตี้ยหน้าตาดูมึนงงคนหนึ่ง

หน้าตาธรรมดาจนไม่มีจุดเด่นให้จดจำ เป็นประเภทที่ถ้าโยนเข้าไปในฝูงชนแล้วคงยากจะหาเจออีก