ตอนที่ 159 มดกินคนกลายพันธุ์

พอถึงตอนออกเดินทางในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ใบหน้าของหลินซีก็มืดครึ้มดำปิ๊ดปี๋เหมือนก้นหม้อไปแล้ว

ตอนที่เธอมองขบวนรถทอดยาวเป็นสาย ปลายนิ้วมือก็แทบจะพ่นไฟออกมา

จ้าวจื้อหย่งเห็นเธอจวนเจียนจะสติแตกก็รีบปลอบขวัญทันที “ฝ่ายผมคุ้มกันแค่นักวิจัยนะ ความปลอดภัยของคนอื่น ๆ ต้องรับผิดชอบตัวเอง”

หลินซีถลึงตาใส่เขา หมอนี่ไม่เคยได้ยินคำว่าเพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงหรือไงกัน

คนเยอะขนาดนี้ สัดส่วนของพวกตัวถ่วงจะต้องพุ่งพรวดพราดแน่ เธอจะอาละวาดแล้วนะ

“หลินซี คนพวกนี้เป็นคนของเรา มีวินัยเคร่งครัดเชื่อฟังคำสั่ง เธอวางใจเถอะ” เย่เฉินเดินเข้ามาในสภาพติดอาวุธครบมือ หยาดเหงื่อไหลย้อยหยดลงมาจากเส้นผม

แม้ผู้มีพลังพิเศษจะมีความอดทนต่ออุณหภูมิสูงได้ดีกว่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่กลัวความร้อน