กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินซีตกใจแทบแย่ โชคดีที่คนอาศัยอยู่แถวนี้มีน้อย อีกทั้งไม่มีคนที่หิวโซจนคลุ้มคลั่งแบบนั้น ไม่อย่างนั้นในสายตาของคนพวกนั้น จะเสือหรือไม่ใช่เสือ มันก็เป็นแค่เนื้อหมูสามชั้นติดมันก้อนหนึ่งที่เดินได้เท่านั้นเอง
เธอเอื้อมมือไปบีบหูของมันเบา ๆ พลางเอ่ยถาม “แกต้องทำตัวดี ๆ หน่อยนะ เล่นอยู่แต่ในบ้านไปก่อน อีกสองสามวันค่อยพาออกไปล่าสัตว์ เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างนอก มีใครรังแกแกหรือเปล่า?”
“อาอู ไม่มีหรอก พวกนั้นน่ะมีแต่พวกบ้านนอกทั้งนั้นเลย อาอู เย่เฉินก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ!” หลินอูอูรีบรายงานให้หลินซีฟังทันที
หลินซีไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ในเมื่อคุณพ่อของเขาทำงานอยู่ที่สถาบันวิจัยเหมือนกัน การจะพักอยู่ที่นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ