กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้นตอนที่หลินซีเห็นเย่เฉินก็ตกใจไม่น้อย เบ้าตาข้างซ้ายของเขามีรอยช้ำวงใหญ่คล้ายหมีแพนด้า พอหันไปมองอู๋เวยเข้า ฮื่อ เบ้าตาข้างขวาของเขาก็มีรอยช้ำวงใหญ่คล้ายหมีแพนด้าเช่นกัน ช่างดูเข้าคู่กันได้เหมาะเจาะจริง ๆ
จ้าวจื้อหย่งมองทั้งสองคนแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกนายสองคนเป็นอะไรกัน นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะมาต่อยตีกันอีก!”
อู๋เวยเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลางบ่นพึมพำในลำคอ “แค่ประลองฝีมือเฉย ๆ!”
เย่เฉินล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋า สองตามองท้องฟ้า พลางพึมพำตามไปด้วย “ใครต่อยตีกัน ประลองฝีมือต่างหากล่ะ!”
พลันได้ยินคำว่าประลองฝีมือ หลินอูอูก็เกิดความไม่พอใจ รีบวิ่งพรวดพราดเข้ามา แหงนหัวโต ๆ ขึ้น สายตาเปี่ยมไปด้วยความกระหาย “อาอู ประลองฝีมือทำไมไม่เรียกอูอูล่ะ!”
นี่มัน…
หลิวอวิ๋นกับโจวอี้รีบเข้ามาช่วยกู้หน้าให้หัวหน้าหน่วยของตนเองทันที ดึงตัวหลินอูอูไปประมือกันอย่างดุเดือด