ตอนที่ 114 ระหว่างการเดินทาง

ด้านข้างยังมีอีกสองคนกำลังชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ตัวรถอยู่ เย่เฉินกระแอมไอขึ้นมา สองคนนั้นถึงได้หันกลับมา

ตอนที่หลินซีเห็นหนึ่งในนั้นก็สะดุ้งตกใจ อี๋ หน้าตาเขียว ๆ ม่วง ๆ นั่นยังพอว่า ทว่าบนหน้าผากกลับบวมปูดเป็นลูกมะนาวขนาดใหญ่ แถมยังมันวาวสะท้อนแสงอีกด้วย

“คุณหนูหลิน…”

นี่เรียกเธอเหรอ เจ้าหัวโนนี่รู้จักเธอด้วยเหรอ ใครกันน่ะ เธอเบิกตากว้าง ดูเหมือนว่าจะคุ้นหน้าอยู่บ้างจริง ๆ

อู๋เวยยิ้มขึ้นมา ทว่าเผลอไปดึงรั้งแผลบนใบหน้าเข้า “ซี๊ด ฉันเองไง อู๋เวย ดูท่าครั้งนี้พวกเราคงต้องร่วมมือกันอีกแล้ว!”

หลินซีมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณไป… โดนอะไรมาคะเนี่ย?”

วันนั้นตอนสู้กับหมูป่าก็ไม่ได้เจ็บหนักขนาดนี้นี่นา!

อู๋เวยตวัดสายตามองค้อนเย่เฉิน “เฮอะ เมื่อคืนก่อนน่ะสิ ดันซวยโดนหมาลอบกัดเอา!”