ตอนที่ 90 ร่วมผ้าห่มยามเกิดร่วมสุสานยามตาย

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า อุณหภูมิลดฮวบลงถึงติดลบ 70 องศา การเดินอยู่ข้างนอกราวกับกำลังเดินอยู่ในหลุมศพขนาดยักษ์ ไร้สรรพสำเนียงใด ๆ

วันนี้ล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มกว่าแล้ว จู่ ๆ หลินอูอูก็วิ่งไปแนบหูฟังที่ประตู จากนั้นก็วิ่งโร่มาหาหลินซี

“ทาสจ๋า คนชั้นสิบหกขึ้นมาหาเธอแน่ะ”

หลินซีรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที รีบสวมเสื้อผ้าเตรียมจะออกไป ตอนที่ปิดประตู หลินอูอูก็จะตามเธอไปด้วย

หลินซีย่อตัวลงแล้วเอ่ยเสียงเบา “อูอูรอฉันอยู่ที่บ้านดีไหม?”

หลินอูอูกระทืบอุ้งเท้าน้อย ๆ พูดเอาแต่ใจว่า “ไม่เอา!”

รู้ทันหรอกนะว่าพวกเธอจะแอบไปกินของอร่อยกันลับ ๆ น่ะ! คิดจะหลอกเสือเรอะ? ฝันไปเถอะ!

หลินซีถอนหายใจพลางลูบใบหูหนานุ่มของมัน

ถ้างั้นก็ไปด้วยกันแล้วกัน!

ตอนที่หลินซีเห็นผู้เฒ่า ใบหน้าของเขาหนาวจนเขียวคล้ำไปหมดแล้ว