กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไม่กล้าหรอก! ลูกน้องก็ลูกน้องสิ เรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนา! แล้วลูกน้องนายล่ะ?”
หลินอูอูส่งเสียงคำรามในลำคอแผ่วเบา สุนัขตัวหนึ่งกับแมวตัวหนึ่งก็วิ่งตรงมาจากที่ไม่ไกล
หลินซีหมุนตัวไปมอง พอเห็นแล้วก็รีบหันขวับกลับมาทันที จ้องเขม็งหลินอูอูด้วยความโมโห
นี่น่ะเหรอลูกน้องที่นายรับมา!
ชรา อ่อนแอ ป่วย พิการก็ช่างเถอะ ทำไมถึงยังมีตัวท้องอยู่อีกตัวหนึ่งเล่า!
หลินอูอูกระซิบกระซาบกับเธอว่า “อาอู พวกมันสู้เก่งมากนะ เก่งสุดยอดเลย! อูอูจะเอานี่นา! จะเอา จะเอา จะเอา!”
มันยังรู้ว่าต้องไว้หน้าตัวเองต่อหน้าลูกน้อง จึงไม่กล้าออดอ้อนเสียงดัง
ช่างเถอะ รับมาแล้วก็รับไป ถ้าไม่ไหวจริง ๆ วันหน้าค่อยรับตัวที่สู้เก่ง ๆ เพิ่มอีกสองสามตัวก็สิ้นเรื่อง!