กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่เฉินเสร็จสิ้นไปหนึ่งรอบ ก็วิ่งมานั่งลงตรงหน้าเธอ
“ขอบคุณนะ!”
เย่เฉินมีดวงตาที่งดงาม ยามยิ้มแย้มช่างดูคล้ายดวงดาวอันเจิดจรัส
หรือจะเป็นเพราะเหตุนี้ ครอบครัวเขาถึงได้ตั้งชื่อให้ว่าเฉินกันนะ หลินซีคิดสะเปะสะปะไปเรื่อย
เธอปั้นหน้าขรึมแล้วพูดว่า “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ แค่ร่วมมือกันเท่านั้น ฉันจะเก็บถ่าน เก็บแต้มด้วย!”
มุมปากของเย่เฉินโค้งลึกขึ้นเรื่อย ๆ พลางแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “สมควรแล้วครับ! เพียงแต่ว่า… บุญคุณช่วยชีวิตนี้ ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนได้ จะทำยังไงดีล่ะครับ…”
หลินซีเริ่มระแวดระวังขึ้นมา หมายความว่ายังไง! นี่คิดจะมาเกาะติดเธอหรือไงกัน! เขาตกลงอยากจะตอบแทนบุญคุณหรืออยากจะล้างแค้นกันแน่? รู้งี้ไม่ช่วยเขาซะก็ดีหรอก!