กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินซีถลึงตาใส่ประตูใหญ่อย่างโมโห มิน่าล่ะถึงสนิทกับเหล่าจ้าวจนเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ปากคอเราะร้ายน่ารังเกียจเหมือนกันไม่มีผิด!
หลินซีกระดกน้ำอึก ๆ จนหมดขวดถึงค่อยสงบลงได้ พลางเตือนสติตัวเองว่าคนคนนั้นเผาไม่ได้ เผาไม่ได้เด็ดขาด
พอหันกลับมาก็พบว่าหลินอูอูนอนหมอบอยู่บนโต๊ะน้ำชา สายตามองเหม่อไปทางไหนก็ไม่รู้ เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องกลัดกลุ้มในใจ
หรือว่ามีใครหัวเราะเยาะว่ามันอ้วนอีก จนทำให้เด็กน้อยเกิดปมด้อยขึ้นมา?
ต้องเป็นเจ้าเย่เฉินนั่นแน่ ๆ ฮึ! ไม่ช้าก็เร็วฉันจะเผาเขาให้ได้!
หลินซีแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ นั่งเท้าคางลงบนโซฟาแล้วสบตากับหลินอูอู
“เจ้าอูอูน้อย มีเรื่องในใจเหรอ?”
หลินอูอูถึงค่อยดึงสายตากลับมามองเธอ