กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่เฉินยิ้มเจื่อน “ก็แค่พูดไปเรื่อย ไม่อย่างนั้นจะให้ทำไง ด่าพวกเขาสักยก บีบให้พวกเขาส่งคืนเหรอ เมื่อก่อนอาจจะทำ แต่ตอนนี้ฉันทำใจไม่ลงหรอก มีปัญหาอะไรฉันแบกรับเองก็สิ้นเรื่อง อีกอย่างเด็กสาวคนนั้นก็เป็นลูกศิษย์ของพี่ยง ไม่นับว่าเป็นคนนอกหรอกนะ คราวหน้าถ้าเจอ ฉันต้องขอบคุณเธอดี ๆ สักหน่อยแล้ว”
ลั่วชิงโจวบีบหัวคิ้วพลางเอ่ยอย่างเหนื่อยล้า “พี่ยง นายหมายถึงจ้าวจื้อหย่ง เขากลับมาแล้วเหรอ เขาก็น่าเสียดายอยู่บ้าง ตอนที่เขาจากไปฉันก็ไม่เห็นด้วย แต่ว่าได้ยินว่าเขาไปเป็นทหารรับจ้างแล้วนี่”