ตอนที่ 67 รวมกลุ่มกินข้าวต้องหม้อไฟหอมกรุ่นเท่านั้น

ขณะที่ฝนตกหนักทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ น้ำที่ท่วมขังก็ยิ่งลึกขึ้น บรรดาผู้อาวุโสทั้งแปดท่านต่างอพยพไปยังฐานทัพทหารส่วนกลางกันหมดแล้ว เหลือเพียงผู้อาวุโสสี่ที่ยังคงปักหลักเฝ้าอยู่

ลั่วชิงโจวก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาในศูนย์บัญชาการชั่วคราว กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วถามอย่างร้อนใจ “ผู้อาวุโสสี่ล่ะ ทำไมยังไม่ไปอีก เขาเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้วนะ!”

ขอบตาของเย่เฉินแดงระเรื่อเล็กน้อย “เขาทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต ตอนนี้ต้องหนีไปอย่างหมดรูป ในใจย่อมเสียใจ!”

ลั่วชิงโจวตะคอกเสียงดัง “หมดรูปอะไรกัน ตอนนี้เป็นแค่การถอนกำลังเชิงยุทธวิธี พวกเราจะไม่กลับมาเสียหน่อยหรือไง! ฉันขอบอกนายไว้เลย พวกเราจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน!”

เย่หยุนเทียนเดินทอดน่องออกมา หลังค่อมและเอามือไพล่หลังด้วยปราณโรยรา ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง