เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องบัญชาการชั่วคราว
ผู้อาวุโสสี่เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย “คุณว่า คืนนี้เธอจะมาไหม?”
ลั่วชิงโจวพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ขอแค่คนผู้นั้นยังมีของอยู่ในมือ วันนี้เธอต้องมาแน่ครับ วันนี้เป็นวันแรกที่ฝนตกหนัก ยิ่งปล่อยให้เวลาผ่านไปการคมนาคมก็จะยิ่งยากลำบาก กลัวก็แต่ว่า ในมือเธอเองก็ไม่มีของเหลือแล้ว!”
ผู้อาวุโสสี่พอได้ยินก็ยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่ “ตอนนี้กี่โมงแล้ว คุณจะลองไปดูหน่อยไหม!”
ลั่วชิงโจวเอ่ยปลอบเขาว่า “ถ้าผมไปตอนนี้ แล้วคนผู้นั้นมองเห็นเข้า จะพาลคิดไปว่าพวกเรากำลังสืบหาตัวเธอ แล้วถ้าหลังจากนี้ไม่ติดต่อพวกเราอีกจะทำอย่างไรครับ? เสี่ยงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! ท่านเองก็เคยพูดไม่ใช่หรือครับว่า ไม่อาจฝากความหวังไว้ที่เธอเพียงคนเดียวได้ แล้วทางสถาบันวิจัยว่าอย่างไรบ้างครับ!”