กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในวิลล่ายังมีพื้นที่อีกกว้างขวางที่หลินซียังทำความสะอาดไม่เสร็จ
หลินอูอูนอนหมอบอยู่บนโต๊ะน้ำชาที่หลินซีเพิ่งเช็ดจนสะอาด วางหัวเกยไว้และซุกอุ้งเท้า สายตามองตามเธอไป ส่วนหางด้านหลังก็แกว่งไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ทาสจ๋า ทำไมเธอถึงไม่ร่าเริงเลยล่ะ?”
“ฉันไม่ได้ไม่ร่าเริงสักหน่อย!”
“โกหก! อูอูรู้นะ! เธอเป็น!”
“ก็บอกว่าไม่ได้เป็นไงล่ะ! ฉันแค่…” หลินซียืดตัวขึ้น เท้าสะเอวพลางนึกหาคำพูด
“ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย! นี่ หลินอูอู ฉันว่าที่กว้างขนาดนี้ เธอมาช่วยกันหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ไม่! ได้! ถ้าอูอูลงไป เท้าเล็ก ๆ ก็จะดำปี๋น่ะสิ เธอจะล้างให้อูอูไหมล่ะ?”
ดีมาก หลินอูอูรู้ซึ้งจริง ๆ ว่าจะกุมจุดอ่อนเธออย่างไร
เธอไม่อยากเพิ่มภาระการอาบน้ำแมวให้ตัวเองอีกอย่างแน่นอน