กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หนึ่งวันต่อมา จ้าวจื้อหย่งรีบเดินทางมายังเมืองเป่ยเพื่อพบกับหลินซี
เขาสวมเสื้อบุนวมสีดำ สะพายกระเป๋าเป้ สวมรองเท้าบูทบุผ้าฝ้าย เวลาเดินก้มหน้ามองพื้น ไม่เป็นที่สะดุดตาแม้แต่น้อย
“คุณรีบเอาเอกสารประจำตัวให้ฉัน ฉันจะได้ให้คนไปจัดการเรื่องโฉนดบ้านให้คุณ” หลินซีเอ่ยเร่งเขา
จ้าวจื้อหย่งจนใจเล็กน้อย คนคนนี้ไม่คิดจะเกรงใจกันเลยจริง ๆ
“บ้านที่คุณซื้อจะยกให้ผม มันไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ!”
“งั้นคุณก็อย่าลืมโอนเงินให้ฉันล่ะ…”
“…แล้วคุณก็อยู่ที่หมู่บ้านจัดสรรนี้ด้วยเหรอ?”
“ใช่สิ!” มือของหลินซีง่วนไม่หยุด ส่งเอกสารประจำตัวฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไปเพื่อดำเนินการตามขั้นตอน
หลินซีสงสัยว่าหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้จะถูกรวมเข้าไปในฐานที่มั่น หากเป็นจริง ความแตกต่างระหว่างเจ้าของห้องกับผู้เช่าก็ถือว่าต่างกันมากทีเดียว
“ชั้นบนสุดเหรอ? ตรงนั้นไม่ดีนะ นานวันเข้าเดี๋ยวน้ำรั่วซึม แล้วหันหน้าไปทางทิศใต้หรือทิศเหนือกัน ทิศทางห้องสำคัญมากนะ