กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ตอนนายอายุเจ็ดขวบ เห็นแตงโมลอยมาตามน้ำในแม่น้ำ ก็เลยถอดเสื้อผ้ากระโดดลงไปงม สุดท้ายแตงโมก็งมไม่ได้ แถมเสื้อผ้ายังโดนคนอุ้มหายไปอีก เลยต้องเก็บใบไม้มาใบหนึ่ง เอามาปิดตรงนั้นไว้...แล้ววิ่งแก้ผ้าล่อนจ้อนกลับเข้าหมู่บ้าน อายจนไม่กล้าก้าวขาออกจากบ้านตั้งสามวัน!”
จ้าวจื้อหย่ง: ยัยนี่เป็นตัวอะไรกันเนี่ย! หรือจะยิงทิ้งให้มันจบ ๆ ไปเลยดี!
“แล้วก็ นายชอบปีนขึ้นไปบนต้นแปะก๊วย หาใบไม้ที่มีรูปทรงสวยที่สุด เอามาสอดไว้ในสมุดบันทึกสีดำเล่มหนึ่งที่หนังหุ้มลอกไปครึ่งหนึ่ง แล้วเอาไปสอดไว้ใต้หมอนทับมันไว้...” รอจนใบไม้แห้งแล้วค่อยเอาน้องสาว จากนั้นเธอจะเอาเชือกมาร้อยทำเป็นที่คั่นหนังสือ