เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองหามุมเงียบ ๆ ได้มุมหนึ่ง หลินซีกับฉินหย่วนซือนั่งลงตรงข้ามกัน ตรงหน้าของแต่ละคนมีกาแฟวางอยู่คนละแก้ว
ฉินหย่วนซือดูกระอักกระอ่วนมาก “ขอโทษด้วยนะ อารมณ์ของแอนดรูว์แย่มากจริง ๆ แต่ ทว่าฝีมือของเขาดีที่สุดเลยนะ!”
หลินซีมองคนตรงหน้า จิตใจยากจะสงบลงได้ “เพราะคุณ เขาถึงยอมดัดแปลงรถให้ฉันงั้นเหรอคะ ทำไมกัน?”
“เอ่อ เธออย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนชีวิตของเธอ ฉันแค่... อันที่จริง ถ้าเธอรอให้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยมา เธอก็จะไม่ได้เจอฉันที่นี่หรอก” ฉินหย่วนซือเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง มือทั้งสองกุมเข้าหากันแน่น
หลินซีมองเขาอย่างเงียบ ๆ คนตรงหน้าคนนี้ ค่อย ๆ ซ้อนทับกับคนในสร้อยคอที่แม่หวงแหนที่สุดขึ้นมา
“ขอโทษด้วยนะ ฉัน...” ฉินหย่วนซือยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงยกกาแฟขึ้นดื่มเหมือนเพื่อกลบเกลื่อน