ตอนที่ 10 สิ่งที่เรียกว่าญาติสินะ

“งั้นพวกเราก็เก็บพืชไปด้วย แล้วก็หาอุกกาบาตไปด้วยแล้วกันนะ! แต่จะเก็บแบบที่เธอทำไม่ได้ จะถูกคนอื่นจับได้เอา!”

“เอ๋? ต้องเก็บเหรอคะ…”

“เธอต้องเลือกเก็บ เก็บให้กระจาย ๆ สม่ำเสมอกัน ในสิบต้นให้เก็บแค่สามต้น จะทำแบบนี้อีกไม่ได้นะ เก็บจนภูเขาโล้นเตียนไปหมด ตรงกลางแหว่งไปมันสะดุดตาเกินไป เก็บเฉพาะชนิดที่เธอชอบก็พอแล้ว” หลินซีค่อย ๆ สอนชิงชิง รู้สึกอยู่เสมอว่าเธอก็เหมือนลูกสัตว์ตัวน้อยตัวหนึ่ง

วิธีเก็บไปทีละลูกเขามันง่ายมากจริง ๆ แต่ถ้าเกิดมีใครพบเข้าว่าชั่วข้ามคืนเดียว ต้นไม้ทั้งภูเขากลับหายวับไปไม่เหลือแม้แต่เศษซาก เรื่องคงได้วุ่นวายใหญ่โตแน่

“ชิงชิงเป่า ค่อย ๆ เก็บไปนะ ฉันจะตามเธอไปเรื่อย ๆ อย่าลืมหาอุกกาบาตด้วยล่ะ!” หลินซีเอ่ยปลอบวิญญาณแห่งมิติอย่างอารมณ์ดี