ตอนที่ 6 เรานี่แหละที่ปกป้องชิงชิง

เถ้าแก่ซ่งอายุราวสามสิบปี เกล้าผมขึ้น ใบหน้ากลมท้วมเล็กน้อย แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม เธอพยักหน้าให้เธอ “สวัสดีค่ะคุณหนูหลิน ก่อนหน้านี้เสี่ยวเสี่ยวบอกความต้องการของคุณกับฉันแล้ว ฉันเองก็ลองสังเกตอูอูดูแล้ว เป็นเด็กที่ฉลาดมากเลยค่ะ”

หลินซียิ้ม ลูบหัวแมวน้อยในอ้อมแขน

“ฉันคิดว่าของในร้านเรามีค่อนข้างเยอะ หากคุณจะเอากลับบ้านไปทั้งหมดแล้วอูอูไม่ชอบก็คงไม่ดี ฉันก็เลยพามันไปเลือกดู มันมีความคิดเป็นของตัวเองดีทีเดียวค่ะ คุณลองดูสิคะ” เถ้าแก่ซ่งชี้ไปที่ห้องจัดแสดง

หลินซีกวาดตามอง ก็เข้าใจรสนิยมของหลินอูอูทันที สรุปได้คำเดียวคือ ใหญ่

อะไรก็ตามที่เล็กกะทัดรัดประณีตไม่อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของมันเลยแม้แต่น้อย

ที่นอนสุนัขขนาดใหญ่นั่น พอมันขึ้นไปนอนแล้วให้ความรู้สึกเหมือนเตียงกว้างแปดร้อยเมตรไม่มีผิด