เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97 เป็นสาวเป็นนาง
“เฮ้อ ยัยเด็กคนนี้ไม่ยอมเลิกราสักทีแฮะ...”
ซูเฉินได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างไม่ลดละของจ้าวเฟยเสียก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ได้แต่บ่นอยู่ในใจ
จ้าวเฟยเสวี่ยพยายามข่มใจให้สงบ ก่อนเอ่ยผ่านประตูออกไปว่า “เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นคะ เฟยเสีย เธอนี่ชอบตื่นตูมอยู่เรื่อยเลย อย่าเพิ่งกวนพี่เลยค่ะ เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับ ขอนอนต่ออีกสักหน่อยนะคะ”
“พี่คะ พี่ยังไม่รู้ใช่ไหมคะว่าฉันถูกคนลอบทำร้าย มีขโมยบุกเข้ามาในวิลล่าของพวกเราค่ะ!”
น้ำเสียงของจ้าวเฟยเสียเต็มไปด้วยความร้อนรน ซูเฉินถึงขั้นจินตนาการภาพเธอกระทืบเท้าเดินวนไปวนมาได้เลยทีเดียว เขาอดขำอยู่ในใจไม่ได้
จ้าวเฟยเสวี่ยตกใจ รีบถามอย่างร้อนรนว่า “เฟยเสีย เธอเป็นยังไงบ้างคะ บาดเจ็บหนักหรือเปล่าคะ”
ระหว่างที่ถามไถ่อาการของน้องสาว เธอก็หันมาถลึงตาใส่ซูเฉินอย่างดุร้าย ดูเหมือนว่าเธอจะคิดว่าคนที่ลอบทำร้ายจ้าวเฟยเสียคือซูเฉินเข้าให้แล้ว