เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 ประโยชน์อันแยบยลของสติกเกอร์
ขณะที่เธอกำลังเปี่ยมไปด้วยความหวัง ซูเฉินที่อยู่อีกด้านก็หัวเราะหึ ๆ อย่างอารมณ์ดี เขาหยิบนามบัตรของจ้าวเฟยเสียออกมา แล้วกดโทรศัพท์ตามหมายเลขที่ระบุไว้ เรื่องนี้ติดต่อจ้าวเฟยเสียน่าจะเหมาะที่สุด เพราะจ้าวเฟยเสวี่ยเป็นถึงประธานกรรมการบริษัท แต่ละวันมีงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ ซูเฉินจึงไม่อยากรบกวนเธอ
เมื่อสายเชื่อมต่อสำเร็จ เสียงใสกังวานและตรงไปตรงมาของจ้าวเฟยเสียก็ดังมาจากปลายสาย
“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ต้องการคุยกับใครคะ?”
ซูเฉินหัวเราะหึ ๆ ยัยเด็กคนนี้สมกับที่เติบโตมาในตระกูลผู้ดีจริง ๆ แม้จะมีนิสัยใจร้อนและอารมณ์รุนแรง แต่ก็ยังรู้จักรักษามารยาทกับผู้อื่น เขาจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“ฉันเอง แผลเป็นบนขาของเธอหายดีหรือยัง?”
“นายเหรอคะ? โอ๊ย! เจ้าบ้า นี่ยังจำได้ด้วยเหรอคะว่าฉันเป็นคนไข้ของนาย ขาฉันมีแผลเป็นตั้งใหญ่ ถ้านายกำจัดมันไม่ได้ ฉันไม่ปล่อยนายไปง่าย ๆ แน่ค่ะ!”
เสียงของจ้าวเฟยเสียดังมาตามสาย แม้น้ำเสียงจะฟังดูดุร้าย แต่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าเธอทั้งประหลาดใจและดีใจที่ได้รับโทรศัพท์จากซูเฉิน